22 Wrzesień 2017 22:40
Sprawy płacowe

Komisja ds. płac Ważne
Historia
Warto zajrzeć
Jubileusz XXXV-lecia
Jubileusz XXX-lecia

Jubileusz XXV-lecia

SPRAWOZDANIE Z KONFERNCJI UNESCO NA TEMAT SZKOLNICTWA WYŻSZEGO
SPRAWOZDANIE Z KONFERENCJI UNESCO NA TEMAT SZKOLNICTWA WYŻSZEGO
Paryż, 5-8 LIPCA 2009

W dniach 5-8 lipca 2009r. w Paryżu odbyła się konferencja UNESCO poświecona szkolnictwu wyższemu. Wzięło w niej udział ponad 1000 uczestników z około 150 krajów. Uczestnikami Konferencji byli ministrowie, rektorzy, nauczyciele akademiccy, studenci, czołowi przedstawiciele sektora prywatnego, a także przedstawiciele instytucji regionalnych i międzynarodowych. W skład 3-osobowiej polskiej delegacji MNiSW, poza jej przewodniczącą panią wiceminister prof. Grażyną Prawelską_Skrzypek, wchodził z-ca Dyrektora Departamentu ds. Strategii oraz prof. Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Wśród osób zaproszonych na konferencję z Polski znaleźli się Prof. Jerzy Woźnicki, prof. Andrzej Kraśniewski reprezentujacy KRASP i niżej podpisany, który na konferencji reprezentował KSN. Konferencja paryska została poprzedzona 6 konferencjami regionalnymi: w Cartagena de Indias (Kolumbia), Makau, Dakarze, New Delhi, Bukareszcie i Kairze. Na podstawie dyskusji na konferencjach regionalnych powstał projekt komunikatu końcowego. Tuż przed konferencją, w czerwcu w okresie 3 tygodni odbywało się Forum internetowe uczestników jako sposób przygotowania się konferencji, w którym brał również udział niżej podpisany.
Przedmiotem dyskusji na forum internetowym, a następnie na konferencji były 3 grupy zagadnień, a mianowicie:
- umiędzynarodowienie, regionalizacja i globalizacja,
- sprawiedliwość, dostęp i jakość,
- uczenie się, badania i innowacje.
W okresie poprzedzającym konferencję, w dniu 3 lipca 2009 r., EI zorganizowała jednodniowe spotkanie dla zarejestrowanych na konferencję przedstawicieli nauczycielskich ZZ afiliowanych w tej organizacji (ze względów oszczędnościowych KSN nie był na tym spotkaniu reprezentowany), a bezpośrednio na konferencji w jej ostatnim dniu EI współorganizowała, ze studentami i rektorami, panel dyskusyjny. Wiceprezydent EI Irene Duncan Adamusa wygłosiła przemówienie na jednej z dwóch sesji otwierających w pierwszym dniu konferencji, natomiast Penni Stuart, prezydent Kanadyjskiego Stowarzyszenia Nauczycieli Uniwersyteckich, wygłosiła referat, na jednym z warsztatów, na temat profesji akademickiej. EI było obecne na konferencji poprzez swoje stoisko wystawowe, a zastępca Sekretarza Generalnego EI - Monique Fouilhoux była członkiem komisji redakcyjnej przygotowującej komunikat końcowy z konferencji. Warto zauważyć w tym kontekście, że zazwyczaj tego typu konferencje są dopięte na ostatni guzik, nie tylko po względem organizacyjnym ale i programowym, a przygotowane przez organizatorów propozycje do zatwierdzenia przez uczestników (rządy) są przyjmowane przez aklamację. Tym razem było nieco inaczej. Gdy przewodniczący sesji otwierającej zaproponował skład komisji redakcyjnej do opracowania projektu komunikatu końcowego i poinformował, że w jego skład wejdą także obserwatorzy ale bez prawa głosu, przedstawiciel rządu Indii wystąpiła z kontrpropozycją aby przyznać prawo zabierania głosu także obserwatorom ale bez prawa głosowania.
Komunikat końcowy odnosi się do szeregu kluczowych spraw globalnych dotyczących szkolnictwa wyższego w nadchodzącej dekadzie, a mianowicie: społecznej odpowiedzialności szkolnictwa wyższego, dostępu, sprawiedliwości i jakości, umiędzynarodowienia, regionalizacji i globalizacji, uczenie się, badań i innowacji a także szkolnictwa wyższego w Afryce. W ostatnim przypadku konferencja położyła duży akcent na region afrykański poświęcając mu całą 4,5-godzinną sesję popołudniową. Komunikat kończy się wezwaniem państw członkowskich i UNESCO do podjęcia konkretnych działań.
EI udało się zabezpieczyć w różnych częściach Komunikatu odniesienia do szanowania praw pracowników akademickich. Niżej przykłady zapisów ważnych z punktu widzenia NA.

„Zapewnienie jakości w szkolnictwie wyższym wymaga uznania znaczenia i utrzymania oddanych pracowników dydaktycznych i naukowców (pkt.21).”

„Dla jakości i integralności szkolnictwa wyższego ważne jest aby pracownicy akademiccy mieli możliwości prowadzenia badań i otrzymania finansowania (scholarship). Wolność akademicka jest podstawową wartością, którą trzeba chronić w dzisiejszym ewoluującym i nieprzewidywalnym środowisku globalnym”(pkt.37).

„Państwa członkowskie, we współpracy ze wszystkimi zainteresowanymi partnerami, powinny opracować polityki i strategie na poziomie systemu i szkoły wyższej w celu wzmocnienia atrakcyjności karier akademickich poprzez zapewnienie szacunku dla praw i odpowiednich warunków pracy pracowników akademickich, zgodnie z Zaleceniem z 1997r. dotyczącym Statusu Personelu Nauczającego Szkolnictwa Wyższego” (pkt.51k)”.

„Na koniec komunikat wzywa UNESCO aby pomogło rządom i szkołom wyższym wprowadzić w życie swoje instrumenty ustalające standardy, w szczególności Zalecenia z 1997r. dotyczącego statusu personelu nauczającego szkolnictwa wyższego” (pkt.50c).
Ważnym stwierdzeniem komunikatu końcowego jest następujące zdanie: „W żadnym momencie w historii inwestowanie w szkolnictwo wyższe, jako główną siłę w budowaniu inkluzyjnego (włączającego) i zróżnicowanego społeczeństwa opartego na wiedzy, rozwijającego badania, innowacje i kreatywność nie było tak ważne jak obecnie.
W swoim wystąpieniu na sesji inauguracyjnej Dyrektor Generalny UNESCO Koïchiro Matsuura powiedział: Na tle szybko zmieniającego się i złożonego krajobrazu określiliśmy kierunki ponieważ zasadniczo podzielamy wspólną wizję etycznej i strategicznej odpowiedzialności szkolnictwa wyższego w obecnym społeczeństwie globalnym potwierdzając jednocześnie, że UNESCO w dalszym ciągu będzie silnym głosem na rzecz szkolnictwa wyższego.
Podsumowując Konferencję Sprawozdawca Generalny prof. Suzy Halami zauważył, że wysoki stopień uczestnictwa ministrów i decydentów politycznych pokazuje świadomość znaczenia szkolnictwa wyższego w budowaniu społeczeństw opartych na wiedzy.


Ryszard Mosakowski

Światowa Konferencja na temat Szkolnictwa Wyższego “Nowa Dynamika Szkolnictwa Wyższego i Badań dla Przemiany Społecznej i Rozwoju
UNESCO, Paryż, 5 – 8 lipca 2009
Komunikat
Preambuła
My, uczestnicy Światowej Konferencji na temat Szkolnictwa Wyższego odbytej w dniach 5-8 lipca 2009r. w siedzibie UNESCO, w Paryżu, uznając trwałą odpowiedniość wyników Deklaracji Konferencji na temat Szkolnictwa Wyższego oraz uwzględniając wyniki i rekomendacje 6 regionalnych konferencji (Cartagena de Indias, Makau, Dakar, New Delhi, Bukareszt i Kair), a także wyniki dyskusji z tej konferencji „Nowa Dynamika Szkolnictwa Wyższego i Badań dla Przemiany Społecznej” przyjmujemy obecny komunikat.
Jak dobro publiczne i nakaz strategiczny dla wszystkich poziomów edukacji i jako podstawa dla badań, innowacji i kreatywności szkolnictwo wyższe musi być sprawą odpowiedzialności i wsparcia ekonomicznego wszystkich rządów. Jak podkreślono w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, szkolnictwo wyższe powinno być jednakowo dostępne dla wszystkich na podstawie zalet (merits) (Art.26, par.1).
Obecny spadek gospodarczy może poszerzyć przepaść w dostępie i jakości pomiędzy krajami rozwiniętymi i rozwijającymi się, a także w poszczególnych krajach, stanowiąc dodatkowe wyzwania dla krajów, w których dostępność jest już ograniczona.
W żadnym momencie w historii inwestowanie w szkolnictwo wyższe, jako główną siłę w budowaniu włączającego i zróżnicowanego społeczeństwa wiedzy, nie było ważniejsze niż obecnie.
Ostatnia dekada dostarcza dowody, że szkolnictwo wyższe i badania przyczyniają się do wykorzenienia biedy, oraz do zrównoważonego rozwoju i postępu w kierunku osiągnięcia uzgodnionych celów rozwojowych, które obejmują Milenijne Cele Rozwojowe (MDG) i Edukację dla Wszystkich (EFA). Globalny program edukacji powinien odzwierciedlać te rzeczywistości.


ODPOWIEDZIALNOŚĆ SPOŁECZNA ZA SZKOLNICTWO WYŻSZE

  1. Szkolnictwo wyższe, jako dobro publiczne, jest obowiązkiem wszystkich zainteresowanych, zwłaszcza rządów.
  2. W obliczu złożoności obecnych i przyszłych wyzwań globalnych, szkolnictwo wyższe ma społeczną odpowiedzialność za rozwijanie naszego rozumienia wielorakich spraw, które obejmują wymiary społeczne, ekonomiczne, naukowe i kulturowe oraz naszą zdolność odpowiadania na nie. Powinno prowadzić społeczeństwo w generowaniu wiedzy globalnej w celu zajmowania się sprawami globalnymi, m.in. bezpieczeństwem żywności, zmianą klimatu, zarządzaniem wodą, dialogiem międzykulturowym, energią odnawialną i zdrowiem publicznym.
  3. Szkoły wyższe, poprzez swoje zasadnicze funkcje (badania, nauczanie i usługi dla społeczeństwa), prowadzone w kontekście autonomii szkół i wolności akademickiej, powinny zwiększać swój nacisk na interdyscyplinarność oraz promować krytyczne myślenie i aktywne obywatelstwo. To przyczyniłoby się do zrównoważonego rozwoju, pokoju, dobrobytu i realizacji praw człowieka, w tym sprawiedliwości pomiędzy kobietami i mężczyznami.
  4. Szkolnictwo wyższe musi dać nie tylko solidne umiejętności dla obecnego i przyszłego świata ale także przyczynić się do edukacji etycznych obywateli przywiązanych do budowy pokoju, obrony praw człowieka i wartości demokracji.
  5. Istnieje potrzeba większej ilości informacji, otwartości i transparentności w odniesieniu do różnych misji i osiągnięć poszczególnych szkół wyższych.
  6. Autonomia jest niezbędnym wymaganiem dla wypełnienia misji szkoły wyższej poprzez jakość, odpowiedniość, sprawność, transparentność i odpowiedzialność społeczną.


  7. DOSTĘPNOŚĆ, SPRAWIEDLIWOŚĆ, JAKOŚĆ

  8. W czasie ostatnich 10 lat dokonano ogromnych wysiłków dla poprawy dostępności i zapewnienia jakości. Ten wysiłek musi być kontynuowany. Sama dostępność jest jednak niewystarczająca. Należy uczynić znacznie więcej. Trzeba podjąć wysiłki w celu zapewnienia sukcesu uczącym się.
  9. Rozszerzenie dostępności stało się priorytetem dla większości państw, a zwiększenie uczestnictwa w szkolnictwie wyższym stanowi główny trend globalny. Mimo to utrzymują się wielkie różnice stanowiące zasadnicze źródło nierówności. Rządy i szkoły wyższe muszą popierać dostęp dla kobiet, ich uczestnictwo i sukces na wszystkich poziomach edukacji.
  10. Rozszerzając dostęp, szkoły wyższe muszą zajmować się jednocześnie sprawiedliwością, odpowiedniością i jakością. Sprawiedliwość nie jest po prostu tylko sprawą dostępności – celem musi być skuteczne uczestnictwo i ukończenie (studiów) przy zapewnieniu studentom opieki społecznej. Opieka powinna obejmować odpowiednie wsparcie finansowe i edukacyjne studentom pochodzącym ze społeczności biednych i zmarginalizowanych.
  11. Społeczeństwo oparte na wiedzy potrzebuje różnorodności w systemach szkolnictwa wyższego, z szeregiem instytucji mających różne mandaty i zajmujących się różnymi rodzajami uczących się. Poza publicznymi, prywatne szkolnictwo wyższe, realizujące cele publiczne, ma do odegrania ważną rolę.
  12. Nasza zdolność zrealizowania Edukacji dla Wszystkich jest zależna od naszej zdolności zajęcia się niedoborem nauczycieli na całym świecie. Szkolnictwo wyższe musi zwiększyć kształcenie i dokształcanie nauczycieli zgodnie z programem, który wyposaża indywidualne osoby w wiedzę i umiejętności potrzebne w XXI wieku. To będzie wymagać nowych sposobów podejścia, w tym edukacji otwartej i edukacji na odległość (ODL) oraz technik informacyjnych i komunikacyjnych (ICT).
  13. Przygotowanie planistów edukacyjnych i prowadzenie badań w celu poprawy podejść edukacyjnych także przyczynia się do realizacji celów EFA.
  14. Podejścia ODL i ICT stanowią szansę poszerzenia dostępu do wysokiej jakości edukacji, zwłaszcza gdy Otwartymi Zasobami Edukacyjnymi dzieli się wiele krajów i szkół wyższych.
  15. Wielki potencjał zwiększenia dostępności, jakości i sukcesu tkwi w zastosowaniu do nauczania i uczenia się technik informacyjnych i komunikacyjnych. W celu zapewnienia, że ICT przyniesie wartość dodaną, szkoły wyższe i rządy powinny wspólnie pracować w celu zebrania doświadczenia, opracowania polityk i wzmocnienia infrastruktury, zwłaszcza szerokopasmowej.
  16. Szkoły wyższe muszą inwestować w szkolenie nauczycieli akademickich i innych pracowników w celu wypełnienia nowych funkcji w rozwijających się (ewoluujących) systemach nauczania i uczenia się.
  17. Bardzo ważne dla naszych społeczeństw jest położenie większego nacisku na obszary nauk ścisłych, technicznych, inżynierii i matematyki, a także społecznych i nauk o człowieku.
  18. Wyniki badań naukowych powinny być w większym stopniu udostępniane poprzez ICT, poza otwartym dostępem do literatury naukowej.
  19. Kształcenie oferowane przez szkoły wyższe powinno zarówno odpowiadać na potrzeby społeczne, jak i je przewidywać. Obejmuje to promowanie badań dla rozwoju i wykorzystania nowych technik oraz zapewnienie szkolenia technicznego i zawodowego, edukacji przedsiębiorczości oraz programów dla edukacji przez całe życie.
  20. Rozszerzanie dostępu stanowi wyzwanie dla jakości szkolnictwa wyższego. Zapewnienie jakości jest ważną funkcją we współczesnym szkolnictwie wyższym i musi włączać wszystkich zainteresowanych. Jakość wymaga ustanowienia zarówno systemów zapewnienia jakości i wzorców oceny, jak również promowania kultury jakości w szkołach wyższych.
  21. Powinno się przygotować do wdrożenia w całym systemie edukacyjnym mechanizmy regulacyjne i mechanizmy zapewnienia jakości, które promują dostęp i tworzą warunki dla kończenia studiów.
  22. Kryteria jakości muszą odzwierciedlać ogólne cele szkolnictwa wyższego, zwłaszcza cel kultywowania przez studentów niezależnej i krytycznej myśli i zdolności uczenia się przez całe życie. Powinny zachęcać do innowacji i różnorodności. Zapewnienie jakości w szkolnictwie wyższym wymaga uznania znaczenia i utrzymania oddanych pracowników dydaktycznych i naukowców.
  23. Polityki i inwestycje muszą wspierać dużą różnorodność edukacji wyższej i badań, w tym w uniwersytetach, ale nie ograniczać się do nich, i muszą odpowiadać na szybko zmieniające się potrzeby nowych i zróżnicowanych uczących się.
  24. Społeczeństwo wiedzy wymaga rosnącego zróżnicowania ról w systemach i instytucjach szkolnictwa wyższego, zawierających bieguny i sieci doskonałości badawczej, innowacji w nauczaniu/uczeniu się i nowe podejścia do usług dla społeczności.
  25. UMIĘDZYNARODOWIENIE REGIONALIZACJA I GLOBALIZACJA
  26. Współpraca międzynarodowa w szkolnictwie wyższym powinna być oparta na solidarności, wzajemnym szacunku, promowaniu wartości humanistycznych i dialogu międzykulturowym. Jako taka powinna być wspierana pomimo spadku rozwoju gospodarczego.
  27. Szkoły wyższe na całym świecie mają społeczną odpowiedzialność za pomaganie w zmniejszeniu luki rozwojowej poprzez zwiększenie transferu wiedzy przez granice, zwłaszcza w kierunku krajów rozwijających się oraz poprzez pracę mającą na celu znalezienie wspólnych rozwiązań dla wspierania „krążenia umysłów” i ulżenia skutkom negatywnym drenażu mózgów.
  28. Częścią tego rozwiązania są międzynarodowe sieci uniwersyteckie i partnerstwa, które pomagają wzmocnić wzajemne zrozumienie i kulturę pokoju.
  29. Partnerstwa dla badań oraz wymiana pracowników i studentów promują współpracę międzynarodową. Popieranie zrównoważonej mobilności akademickiej opartej na szerszej podstawie powinno być zintegrowane w mechanizmy, które gwarantują współpracę wielostronną i międzykulturową.
  30. Partnerstwa powinny czuwać nad stworzeniem krajowych zdolności generowania wiedzy we wszystkich zaangażowanych krajach zapewniając w ten sposób zróżnicowane źródła wysokiej jakości naukowców i produkcji wiedzy na skalę regionalną i globalną.
  31. Aby globalizacja szkolnictwa wyższego przynosiła wszystkim korzyści ważne jest zapewnienie sprawiedliwego dostępu i sukcesu (w studiowaniu) w celu promowania jakości i szanowania różnorodności kulturowej, a także suwerenności narodowej.
  32. Globalizacja uwydatniła potrzebę ustanowienia krajowych systemów akredytacji i zapewnienia jakości wraz z tworzeniem między nimi sieci.
  33. Ponadgraniczne świadczenie szkolnictwa wyższego może wnieść znaczący wkład do szkolnictwa wyższego, pod warunkiem że jest to oferta szkolnictwa wyższego wysokiej jakości, które promuje wartości akademickie, utrzymuje odpowiedniość i szanuje podstawowe zasady dialogu i współpracy, wzajemnego uznania i szacunku dla praw ludzkich, różnorodności i suwerenności narodowej.
  34. Ponadgraniczne szkolnictwo wyższe stwarza możliwości dla oszukańczych dostawców szkolnictwa wyższego o niskiej jakości, którym trzeba się przeciwstawić. Fałszywi dostawcy (fabryki tytułów akademickich) stanowią poważny problem. Zwalczanie fabryk tytułów (akademickich) wymaga wielokierunkowych wysiłków na poziomie krajowym i międzynarodowym.
  35. Nowa dynamika przekształca krajobraz szkolnictwa wyższego i badań. Wymaga ona partnerstwa i zgodnego działania na poziomie krajowym, regionalnym i międzynarodowym w celu zapewnienia jakości i stałości (sustainability) systemów szkolnictwa wyższego na całym świecie - zwłaszcza w Afryce w regionie Podsahary, w krajach rozwijających się położonych na małych wyspach oraz w innych najmniej rozwiniętych krajach (LDS). To powinno obejmować także współpracę południe - południe i północ – południe – południe.
  36. Pożądana jest większa współpraca regionalna w obszarach takich jak uznanie kwalifikacji, zapewnienie jakości, zarządzanie oraz badania i innowacje. Szkolnictwo wyższe powinno odzwierciedlać wymiar międzynarodowy, regionalny i krajowy zarówno w nauczaniu, jak i badaniach.


  37. UCZENIE SIĘ, BADANIA I INNOWACJE

  38. Biorąc pod uwagę potrzebę zwiększonego finansowania badań i rozwoju w wielu krajach, szkoły wyższe powinny szukać nowych sposobów zwiększenia badań i innowacji, poprzez partnerstwa publiczno-prywatne z wieloma zainteresowanymi partnerami, obejmującymi małe i średnie przedsiębiorstwa.
  39. Jest coraz trudniej utrzymać zdrową równowagę pomiędzy badaniami podstawowymi i stosowanymi z powodu wysokich poziomów niezbędnego finansowania badań podstawowych, a także wyzwania związanego z powiązaniem wiedzy globalnej z problemami lokalnymi. Systemy badawcze powinny być zorganizowane w sposób bardziej elastyczny w celu promowania nauk ścisłych i interdyscyplinarności w służbie społeczeństwu.
  40. Dla jakości i integralności szkolnictwa wyższego ważne jest aby pracownicy akademiccy mieli możliwości prowadzenia badań i otrzymania finansowania (scholarship). Wolność akademicka jest podstawową wartością, którą trzeba chronić w dzisiejszym ewoluującym i nieprzewidywalnym środowisku globalnym.
  41. Szkoły wyższe powinny wyszukiwać obszary badań i nauczania zajmujące się sprawami dobrobytu ludności i ustanowieniem silnych podstaw nauki i techniki, odpowiednich z punktu widzenia lokalnych potrzeb.
  42. Systemy wiedzy autochtonicznej mogą rozszerzyć nasze rozumienie pojawiających się wyzwań; szkolnictwo wyższe powinno tworzyć wzajemnie korzystne partnerstwa ze społecznościami lokalnymi i społeczeństwami obywatelskimi w celu ułatwienia dzielenia się wiedzą oraz przenoszeniem odpowiedniej wiedzy.
  43. Wobec coraz bardziej skąpych środków, zainteresowanych partnerów zachęca się do poszukiwania i zintensyfikowania wykorzystywania elektronicznych zasobów bibliotecznych i narzędzi do wspierania nauczania, uczenia się i badań.


  44. SZKOLNICTWO WYŻSZE W AFRYCE

  45. Światowa konferencja szkolnictwa wyższego poświęciła szczególną uwagę wyzwaniom i szansom rewitalizacji szkolnictwa wyższego w Afryce – ważnego narzędzia dla rozwoju kontynentu. Sprawy podniesione dla afrykańskiego szkolnictwa wyższego są włączone w całym komunikacie.
  46. Uczestnicy z radością przyjęli rekomendacje Regionalnej Konferencji Przygotowawczej z listopada 2008 i odnotowali dokonany postęp od momentu Światowej Konferencji na temat szkolnictwa wyższego w 1998r., zwłaszcza zwiększoną liczbę przyjęć do szkół wyższych. Uczestnicy podkreślili decydujące znaczenie konieczności zmierzenia się z pojawiającymi się wyzwaniami dotyczącymi nierówności rasowej i nierówności płci, wolności akademickiej, drenażu mózgów, braku przygotowania absolwentów dla rynku pracy. Podkreślili pilność przyjęcia nowej dynamiki w afrykańskim szkolnictwie wyższym, która działa w kierunku szeroko zakrojonej transformacji aby szybko wzmocnić jego odpowiedniość i reagowanie na polityczną, społeczną i ekonomiczną rzeczywistość krajów afrykańskich. Ten nowy impet może zapewnić trajektorię w walce przeciwko niedorozwojowi i biedzie w Afryce. Będzie to wymagało zwrócenia większej uwagi na szkolnictwo wyższe i badania w Afryce niż miało to miejsce w ostatnich 9 latach. Szkolnictwo wyższe w Afryce powinno wspierać dobre zarządzanie oparte na odpowiedzialności i zdrowych zasadach finansowych.
  47. Ewolucja wysokiej jakości afrykańskiego obszaru szkolnictwa wyższego i badań będzie stymulowana poprzez współpracę na poziomie uczelnianym, krajowym, regionalnym i międzynarodowym. Istnieje zatem potrzeba orientacji strategicznej w kierunku ustanowienia/wzmocnienia takiej współpracy. Kraje afrykańskie o dobrze rozwiniętych systemach szkolnictwa wyższego powinny się dzielić z krajami o mniej rozwiniętych systemach. Musimy się zobowiązać aby uczynić afrykańskie szkolnictwo wyższe instrumentem integracji regionalnej.
  48. Rozwój obszaru szkolnictwa wyższego w Afryce będzie katalizowany poprzez ustanowienie mechanizmu zapewnienia jakości na poziomie regionalnym. W związku z tym namawiamy do przyspieszenia inicjatywy Afrykańskiego Stowarzyszenia Uniwersytetów (AAU), przy wsparciu UNESCO, w celu stymulowania ustanowienia systemów zapewnienia jakości na poziomie krajowym, podregionalnym i regionalnym. Tak samo mobilność pracowników i studentów w ramach afrykańskiego obszaru szkolnictwa wyższego będzie wspierana poprzez aktywną implementację Konwencji Arusha na temat uznania dyplomów, zaświadczeń i stopni. Należy podkreślić niezbędność Uniwersytetu Panafrykańskiego we wspieraniu integracji.
  49. Dostęp: Aby spełnić szybko rosnący popyt na szkolnictwo wyższe i badania w Afryce istnieje pilna potrzeba zróżnicowanych szkół wyższych, od uniwersytetów badawczych po politechniki i kolegia techniczne, o zróżnicowanych programach w każdej instytucji, aby zajmować się różnymi rodzajami uczących się, jak i potrzebami danego kraju. Rosnący popyt na szkolnictwo wyższe nie zostanie zaspokojony tylko za pomocą tradycyjnego szkolnictwa wyższego. Trzeba będzie wykorzystywać inne podejścia jak ODL i uczenie się bezpośrednio za pomocą sieci, zwłaszcza w obszarach takich, jak kontynuowanie edukacji dorosłych i kształcenie nauczycieli.
  50. Odpowiedniość programów: Szereg obszarów wiedzy ma kluczowe znaczenie dla zróżnicowania afrykańskich gospodarek mimo to nie uzyskują one wymaganej uwagi. Obszary te to rolnictwo, wydobycie surowców naturalnych, otoczenie, systemy wiedzy autochtonicznej i energia. Koncentrowanie się szkolnictwa wyższego na tych obszarach przyczyni się do zapewnienia konkurencyjności gospodarek afrykańskich.
  51. Finansowanie: Edukacja pozostaje dobrem publicznym, ale powinno się zachęcać do finansowania ze źródeł prywatnych. Chociaż należy podejmować wszelkie wysiłki w celu zwiększenia publicznego finansowania szkolnictwa wyższego należy uznać, że środki publiczne są ograniczone i mogą nie być wystarczające dla tak szybko rozwijającego się sektora. Należy znaleźć inne formuły i źródła finansowania, zwłaszcza polegające na modelu partnerstwa publiczno-prywatnego.
  52. Powinno się przyznać głos studentom w zarządzaniu szkolnictwem wyższym na jego wszystkich poziomach.
  53. Uczestnicy wyrazili głęboką wdzięczność za trwające poparcie, przez szereg krajów i organizacji, dla rozwoju afrykańskiego szkolnictwa wyższego. Przyjęli także z radością nowe przyrzeczenia, zwłaszcza Chin, Indii i Republiki Korei. Przyjęli z aplauzem konkretne propozycje Afrykańskiego Banku Rozwoju, Unii Afrykańskiej i stowarzyszeń uniwersytetów, zwłaszcza Afrykańskiego Stowarzyszenia Uniwersytetów (AAU), Frankofońskiej Agencji Uniwersyteckiej (Agence Universitaire de la Francophonie (AUF)) i Stowarzyszenia Wspólnoty Uniwersytetów (ACU) – dotyczące modeli zarządzania i modeli świadczenia szkolnictwa wyższego
  54. Uczestnicy wyrazili wdzięczność za priorytet, jaki UNESCO przyznało Afryce i tej konferencji.

    WEZWANIE DO DZIAŁANIA: PAŃSTWA CZŁONKOWSKIE

  55. Państwa członkowskie, we współpracy ze wszystkimi zainteresowanymi partnerami, powinny opracować polityki i strategie na poziomie systemu i szkoły wyższej aby:
    • utrzymać i w miarę możliwości zwiększyć inwestowanie w szkolnictwo wyższe, w celu utrzymania jakości w każdym czasie i popierania zróżnicowania zarówno oferty szkolnictwa wyższego, jak i środków finansowania;
    • zapewnić adekwatne inwestycje w szkolnictwo wyższe i badania odzwierciedlające rosnące oczekiwania i potrzeby społeczne;
    • opracować do wdrożenia i wzmocnić odpowiednie systemy zapewnienia jakości i ramy regulacyjne z włączeniem zainteresowanych partnerów;
    • zwiększyć kształcenie i dokształcanie nauczycieli według programów, które wyposażają ich do przygotowania studentów jako odpowiedzialnych obywateli;
    • sprzyjać dostępowi kobiet, ich uczestnictwu i sukcesowi w szkolnictwie wyższym;
    • zagwarantować równy dostęp dla grup niedoreprezentowanych, takich jak robotnicy, biedni, mniejszości, uzdolnieni inaczej, migranci, uciekinierzy i inna bezradna ludność;
    • opracować mechanizmy dla przeciwdziałania negatywnemu wpływowi drenażu mózgów, zachęcając jednocześnie do mobilności pracowników i studentów;
    • wspierać większą współpracę regionalną w szkolnictwie wyższym sprzyjającą ustanowieniu i wzmocnieniu regionalnych obszarów szkolnictwa wyższego i badań;
    • wzmocnić najmniej rozwinięte kraje i kraje położone na małych wyspach, aby korzystały z możliwości oferowanych przez globalizację, i wspierać współpracę między nimi;
    • dążyć do sprawiedliwości, jakości i sukcesu, poprzez bardziej elastyczne ścieżki przyjęć i zapewnienie lepszego uznania poprzedniej nauki i doświadczenia w pracy;
    • wzmocnić atrakcyjność karier akademickich poprzez zapewnienie szacunku dla praw i odpowiednich warunków pracy pracowników akademickich, zgodnie z Zaleceniem z 1997r. dotyczącym Statusu Personelu Nauczającego Szkolnictwa Wyższego.
    • zapewnić aktywne uczestnictwo studentów w życiu akademickim, swobodę wypowiedzi oraz prawa organizowania się, a także odpowiednie usługi dla studentów;
    • zwalczać fabryk tytułów (akademickich) poprzez wielostronne działania na poziomie krajowym i międzynarodowym;
    • opracować bardziej elastyczne systemy badawcze, które promują doskonałość w nauce, interdyscyplinarność i służą społeczeństwu;
    • wspierać pełniejszą integrację ICT i promować ODL w celu zaspokojenia popytu na szkolnictwo wyższe.


    WEZWANIE DO DZIAŁANIA: UNESCO

  56. W kontekście znaczącego postępu w kierunku osiągnięcia powszechnej edukacji na poziomie podstawowym UNESCO powinno potwierdzić priorytet szkolnictwa wyższego w swoich przyszłych programach i budżetach. Kontynuując ten priorytet UNESCO, w ramach swoich 5 funkcji, jako laboratorium idei, katalizator współpracy międzynarodowej, wyznacznik standardów, budujący możliwości i izba rozrachunkowa powinno:
    • pomagać w sformułowaniu strategii długoterminowych dla szkolnictwa wyższego i badań w harmonii celami z uzgodnionymi w skali międzynarodowej i potrzebami krajowymi/międzynarodowymi;
    • zapewnić platformę dla dialogu i dzielenia się doświadczeniami oraz informacjami na temat szkolnictwa wyższego i badań, a także pomagać w budowaniu zdolności formułowania polityk szkolnictwa wyższego i badań;
    • pomagać rządom i szkołom wyższym w zajmowaniu się sprawami międzynarodowymi w szkolnictwie wyższym poprzez:
      - kontynuowanie wprowadzania w życie instrumentów ustalających standardy, zwłaszcza konwencji regionalnych nowej generacji dla uznawania kwalifikacji i Zalecenia z 1997r. dotyczącego statusu personelu nauczającego szkolnictwa wyższego;
      - kontynuowanie pracy w budowaniu kompetencji w zakresie zapewnienia jakości w szkolnictwie wyższym w krajach rozwijających się;
      - promowania współpracy międzynarodowej w zakresie kształcenia nauczycieli we wszystkich regionach, zwłaszcza w Afryce, poprzez TTISSA (Kształcenie Nauczycieli w Afryce w Regionie Podsahary);
      - zachęcanie do transferu wiedzy, poprzez sieci UNITWIN i Katedry UNESCO, we współpracy z innymi agencjami, w celu rozwoju zdolności wspierania celów uzgodnionych w skali międzynarodowej takich jak Edukacja dla wszystkich (EFA), Milenijne Cele Rozwojowe i Dekady Narodów Zjednoczonych.
    • zachęcać do mobilności międzynarodowej oraz wymiany studentów i pracowników, jednocześnie opracowując strategie w celu przeciwdziałania negatywnemu skutkowi drenażu mózgów;
    • wzmocnić uczestnictwo studentów w forach UNESCO i wspierać globalny dialog studentów;
    • zapewnić kontynuowanie Światowej Konferencji UNESCO z 2009r. na temat szkolnictwa wyższego: poprzez identyfikację najważniejszych spraw i priorytetów dla natychmiastowego działania; monitorowanie trendów, reform i nowych wydarzeń, i wzmacnianie integracji regionalnej i współpracy akademickiej poprzez wspieranie stworzenia i rozwoju obszarów regionalnych szkolnictwa wyższego i badań i wzmocnienie regionalnych jednostek UNESCO we współpracy z istniejącymi sieciami;
    • wzmocnić i rozszerzyć grupę roboczą UNESCO-ADEA dla szkolnictwa wyższego w Afryce, która obejmuje głównych partnerów i donatorów w celu zapewnienia efektywnej kontynuacji konferencji UNESCO z 2009r. na temat szkolnictwa wyższego, aby przejść od słów do działania.
Tłumaczył i opracował Ryszard Mosakowski
Ogłoszenia
Filharmonia Śląska - abonamenty koncertowe
Teatr Śląski im. St. Wyspiańskiego
Ochrona przedemerytalna
BABIA GÓRA 30.09. br.
Program turystyczny
na 2017 r.
wycieczki